Saturday, 5 October 2013

A COLUMN BY Mehwish Abbasi ON INTERNATIONAL DAY OF TEACHER'S DEDICATING TO MY ALL #TEACHERS


MEHWISH ABBASI COLUMN ON INTERNATIONAL #TEACHER’S DAY 10-5-2013 IN DAILY AWAMI AWAZ

سقراط جهڙو استاد گهرجي – مهوش عباسي
استادن جي عالمي ڏهاڙي کي ملهائڻ جي شروعات اقوام متحده سال 1994 کان ڪئي ان سال 5 آڪٽوبر کي استادن جو عالمي ڏهاڙو ڪري ملهائڻ لاءِ سوچيو ويو ۽ دنيا جي ڪيترن ئي ملڪن اهو ڏهاڙو ملهايو . هن وقت دنيا جا 100 کان وڌيڪ ملڪ هن ڏهاڙي کي ملهائيندا آهن جڏهن ته اقوام متحده جا ڪيترائي ادارا ان ڳالهه جي ڪوشش ۾ آهن ته هي ڏهاڙو پوري دنيا ۾ هر سال هر ملڪ ۾ ملهايو وڃي عالمي تعليمي ادارو پڻ ان سلسلي ۾ انتهائي متحرڪ نظر اچي رهيو آهي جڏهن ته عالمي تعليمي اداري جا 400 کان وڌيڪ ماڻهو ان سلسلي ۾ جدوجهد ۽ ڪوششون پڻ ڪري رهيا آهن ۽ ڪجھه ادارا ان ڏهاڙي کي هر ملڪ ۾ ملهائڻ لاءِ ڪمپين پڻ هلائي رهيا آهن .
هن سال اقوام متحده استادن جي عالمي ڏهاڙي جي نسبت سان 5 آڪٽوبر تي جنهن موضوع کي اجاگر ڪرڻ جي ڪوشش ڪري رهيا آهن اهو آهي استادن جي خاصيت اهميت ۽ اسانجي معاشري ۾ ، شهرين لاءِ استادن جو ڪردار ۽ ان سان گڏ هر دور سماج ، دنيا ۽ تخليقن ۾ استادن جي محنت جي ڪري جيڪي بهتر تبديليون اچن ٿيون ان تي پڻ غور ڪري معاشري ۾ استادن جي اهميت کي اجاگر ڪيو پيو وڃي . مختلف ڪميونٽين جا ماڻهو هن ڏهاڙي کي مختلف طريقن سان ملهائيندا آهن ، اسڪولن ، ڪاليجن ، يونيورسٽين ۽ ٻين ادارن ۾ پروگرام منعقد ڪري استادن کي شاندار ڀيٽا پيش ڪئي ويندي آهي ، خاص تقريبون منعقد ڪري استادن کي ايوارڊ ڏنا ويندا آهن ، سيمينار ڪوٺائي استادن جي اهميت سان معاشري جي فردن کي آگاه ڪيو ويندو آهي ، ڪيترن ئي ملڪن اندر ريليون ڪڍي سماج جي انهن فردن کي اهو احساس ڏيارڻ جي ڪوشش ڪئي ويندي آهي ته تعليم جي اهميت سڀ کان اتم ۽ اعلي آهي ۽ استاد ئي آهن جيڪي ايندڙ نسلن ، نوجوانن ، ٻارن توڙي عورتن کي بهتر تعليم مهيا ڪري انهن کي روشن مستقبل فراهم ڪري ٿو .
استاد انساني وجودن ۾ اهڙو روح آهي جنهن جي سلامتي ۽ مسرت سڄي قوم جي وجود جي سلامتي آهي جن قومن پنهنجي ان روح جي حفاظت نه ڪئي سي ابدي رنج ، ملال ، بي يقيني ، اضطراب ۽ مايوسي جي موت مري وينديون آهن . هن دنيا جي هيڏي ساري ترقي ، علم ۽ فڪر جي دنيا ۾ نت نئين کوجنا دنيا کي خوب کان خوب تر بڻائڻ واري استباه جو ڪارڻ ڪير آهي ؟ جنهن قوم علم جو قدر ڪيو ان استاد کي عزت جو مقام ڏنو جنهن قوم فڪر ، شعور ۽ ڏاهپ جو رستو اختيار ڪيو ۽ پنهنجي استادن ۽ عالمن جو قدر سڃاتو تاريخ تي انهن قومن جي مهر آهي . جن قومن علم جي مقابلي ۾ جهالت کي پنهنجو دوست بڻايو سي ماضي جي کنڊرن ۾ تباهه ۽ برباد ٿي هميشه هميشه لاءِ دفن ٿي ويون . استاد زماني جي ضمير ، سماج جو شعور ۽ انساني وجود ۾ ڌڙڪندڙ دل مثل آهي ، علم ۽ جهالت خير و شر ، روشني ۽ اوندهه، حق ناحق جي ازلي ۽ ابدي ڇڪتاڻ ۾ استاد جي شخصيت روشني جي اها علامت آهي جيڪا زماني کي زندگي جي اثباتي راهن تي هلڻ لاءِ حقيقي رهنمائي ڪري ٿي ڇو ته استاد جي هٿ ۾ علم جي لاٽ آهي .
يونان جو مشهور مفڪر سقراط ، افلاطون ، ارسطو ، حڪمت ۽ ڏاهپ جو بادشاهه لقمان حڪيم ڪير هئا ؟ استاد ئي هئا . ابن سينا ، البيروني ، امام غزالي ، روسو ، ابراهيم لنڪن ، راڌا ڪرشن ، راءِ گوپال ، آچاريا ، علامه آءِ آءِ قاضي، امام انقلاب مولانا عبيد الله سنڌي ۽ ٻيون ڪيتريون ئي اهڙيون شخصيتون جن جو تصور ايندي ئي احترام وچان اسان جو ڪنڌ جھڪي پوندو آهي جن جي بي مثال قابليت ، علم ، ڏاهپ ۽ حڪمت جو دنيا تي ڌاڪو ڄميل آهي جن جي تعليم ۽ تربيت ، فڪر ۽ نظر ، سوچ ۽ ويچار جي ڀٽڪندڙ قافلن کي ارتقا جي راهن تي لڳايو آهي ، اهي سڀ استاد هئا .
حقيقت ۾ استاد هڪ اهڙي علامت آهي جو قومن جي آئيندي جي نشاندهي ڪري ٿو استاد هڪ اهڙي آرسي آهي جنهن ۾ ان قوم جي اجتماعي ، نفسيات ، مزاج ۽ مستقبل جو عڪس ڏسي سگھجي ٿو . غلام قومون پنهنجي استادن کي بک ، ڏک ، افلاس ۽ غربت جي گھاڻي ۾ پيڙينديون آهن ، جڏهن ته سڌريل ۽ آزاد قومون استادن کي جيءَ ۾ جايون ڏينديو آهن ، سڌريل قومن جا حڪمران ۽ عملدار استاد کي پنهنجي سامهون ايندي ڏسي بيحد احترام وچان کيس سلام ڪندا آهن .
چيو ويندو آهي ته ٻار آئيندي جا ابا آهن ، ٻار مستقبل جا معمار آهن ، ٻار قومي امانت آهن ، اڄ جو ٻار سڀاڻي جو ليڊر آهي ، سياستدان به آهي ۽ وطن جو محافظ آهي ۽ اسان جي آئيندي جي علامت ۽ عڪس آهي . ٻار اهو ڪورو ڪاغذ آهي جنهن جي ذهن تي اڄ استاد جيڪو لکندو سو ئي هو ورجائيندو آهي ، مستقبل جي ٻار تي اڄ جو استاد جيڪي چٽ چٽيندو سو ئي اڻ مٽ نقش آهي . ٻار جي روحاني تربيت ، تعليم ، ذهني اوسر ۽ شعور جي ارتقا جو مدار استاد جي محنت ، لياقت ۽ سکيا تي آهي ،ا ستاد اهو ڪاريگر آهي جيڪو هن جي دماغ کي جيڏانهن به گھمائي مشين اوڏانهن ڦرندي ، استاد اهو مالهي آهي جيڪو ننڍڙين ، ڪچين ۽ ڪومل مکڙين کي خوشبو وکيريندڙ گل بڻائي ٿو جيڪي پنهنجي خوشبو سان مستقبل جا معمار ٿي سماج ۽ دنيا جي بهتري لاءِ قدم کڻن ٿا ، استاد هر قدم تي انهن جي حفاظت ۽ صحيح تربيت جي ذميواري کڻي ٿو . انهي لحاظ کان استاد جيڪڏهن پنهنجي سماج آڏو جوابدار آهي ته پوءِ ذميوار فردن تي به اهو ئي فرض عائد ٿئي ٿو ته جيڪڏهن هو انهن مکڙين جي صحيح تربيت ڪرڻ ٿا چاهين ۽ کين نئين ٽهي کان جيڪڏهن ڪي اميدون ۽ آسرا آهن ، پنهنجي قوم ۽ ملڪ سان سچا همدرد آهن ته انهن لاءِ ضروري آهي ته هو استادن کي اصل مقام ڏين .
ڪيترن بزرگن کي نئين نسل کان بي راهه روي جون شڪايتون آهن ڪنهن حد تائين اها ڳالهه صحيح به آهي اڄ جو نوجوان هڪ عجيب قسم جي بي يقيني ، نفسياتي مونجھاري ، ذهني اضطراب جي زهريلي فضا ۾ پلجي نپجي رهيو آهي ، ڪٿي ان جو ڪارڻ خود استاد جي پنهنجي بي يقيني ۽ ذاتي الجھن ته ناهي ؟ جيڪا کيس احساس محرومي کان پيدا ٿي هجي ، ساڳئي وقت اسان کي حضرت مسيح جو اهو قول وسارڻ نه گھرجي ته وڻ جي سڃاڻپ ان جي ميوي مان ٿيندي آهي ۽ مٺو وڻ مٺو ڦل ڏيندو آهي ۽ ڪوڙو وڻ ڪوڙو ڦل .
تاريخ اسانکي اهو به ٻڌائي ٿي ته جڏهن ۽ جتي به علم جي روشني جرڪي آهي ، جهالت جي علمبردارن ۽ خير جي مقابلي ۾ شر جي منحوس علامتن گڏجي ان روشني کي وسائڻ جي ڪوشش ڪئي آهي . طاقت جي نشي ۾ چور استبداد جي انڌي گھوڙي تي سوار طاغوتي طاقتن هميشه سڀ کان پهرين استاد کي نظريي جو نشانو بڻايو آهي ڇو ته کين ڄاڻ هئي ته علم جي طاقت جي آڏو سندن وقتي دهشت ۽ ٺٺ ٺانگر ڪا به حيثيت نه ٿا رکن . جڏهن به ڪنهن قوم کي غلام بنائڻ جي ڪوشش ڪئي وئي ته ان قوم جي استادن جو مقام ڦريو ويو ، ڏاهن دانشورن ، فيلسوفن ۽ باشعور انسانن کي چٿي چيڀاٽي ، چيچلائي ماريو جيئن علم جي روشني نئين نسل تائين نه پهچي سگھي .
روم ۾ جڏهن شهنشاه آيا ته هنن پنهنجي شهنشاهيت قائم رکڻ لاءِ سڀ کان پهرين استادن کي ختم ڪيو . اسپين مسلمانن جي زماني ۾ يورپ جو درسگاهه هو جنهن کي تباهه ۽ برباد ڪرڻ جو مکيه ڪارڻ استادن جو قتل عام هو . هلاڪو بغداد جا ڪتب خانه ۽ مدرسا ساڙيا . پورچو گيزن ، ڊچن ۽ انگريزن جتي به حڪومت ڪئي وڪالت کي همٿايائون پرا ستاد پيدا ٿيڻ نه ڏنائون . مطلب ته هر دور ۾ آمريت ۽ سامراجيت جو پهريون نشانو استاد ئي بڻبا رهيا آهن . هنن استادن کي بکيو ، ننگو رکيو ، تعزير ڏنا ، ڦاهيون ڏنيون ۽ غربت جي گھاڻي ۾ پيڙي استادن جو رت نپوڙي ڇڏيو . ايترين سختين ۽ سنگين مسئلن جي ٻرندڙ مچ ۾ استاد اڄ به مرڪي رهيو آهي ، ٽانڊن کان وڌيڪ ٽهڪندڙ ڌرتي تي ان جا پير آهن پوءِ به هو علم ۽ ڏات جا هيرا پنهنجي هٿن ۾ کنيو ورهائي رهيو آهي .
اڄ جو استاد پنهنجي زماني جو هڪ سقراط آهي جنهن جي چپن تي زندگي جي ڪوڙن ، ڪسارن مسئلن جي زهر جو پيالو آهي پوءِ به اڃايل روح لاءِ وٽس علم ۽ شعور جو آب حيات آهي . استاد جيڪا علم ۽ فڪر جي مشعل پنهنجي هٿن ۾ کنئي آهي سا طوفانن ۾ به ٽمڪي پئي ، روشن آهي ۽ انشا الله روشن رهندي .

HAPPY TEACHER'S DAY

I would like to remember all my teachers', Both living and dead for all the goodness they have done in transforming me. From a rough village lad, I have truly come a long way in my life. Credit goes to all my teachers. In celebrating my happy life; -everyday, I celebrate the love and kindness of my teachers. You are all remembered from the bottom of my heart! Thank you all millions.

May G
od bless all Teachers.
Long live Teachers.

Wednesday, 2 October 2013

#Peshawar blast and policy of #Pakistan gov a column By Mehwish Abbasi in daily awami awaz 2 oct 2013


MEHWISH ABBASI COLUMN PUBLISHED IN DAILY AWAMI AWAZ 2-10-2013 PISHAWAR BLAST & PAK GOV

پشاور جا ڌماڪا ۽ سرڪاري پاليسيون

مهوش عباسي

خيبر پختونخواه جو بدقسمت شهر جيڪو ڪيترن سالن کان دهشتگردي جي ور چڙهيل آهي ان شهر ۾ هڪ هفتي دوران هڪ ٻئي پويان ٿيل بم ڌماڪن ۾ سوين ماڻهو موت جو شڪار بڻجي چڪا آهن سڀ کان پهرئين چرچ ۾ ٿيل ڌماڪن ۾ 100 جي لڳ ڀڳ ماڻهو فوت ٿيا ۽ ڪيترائي زخمي ٿيا جڏهن ته سيڪريٽريٽ جي سرڪاري ملازمن جي بس تي ٿيل حملي ۾ ڪيترا ماڻهو موت جي منهن ۾ هليا ويا ۽ ڪيترائي زخمي ٿيا . جنهن بعد ٽيون ڌماڪو آچر ڏينهن قصا خواني بازار ۾ ڪيو ويو جنهن ۾ ڪيترائي بيگناه انسان جن ۾ مرد عورتون ۽ ٻارڙا شامل آهن جن کي اها به ڄاڻ نه آهي ته آخر انهن کي ڪهڙي ڏوه جي سزا ڏئي ماريو پيو وڃي .

ليڊي ريڊنگ اسپتال پشاور ڪيتري عرصي کان اهڙا هنياءُ ڏاريندڙ منظر ڏسي رهي آهي جيڪي شايد ملڪ جي ٻين اسپتالن ۾ نظر نه آيا آهن ليڊي ريڊنگ اسپتال پشاور لاشن ۽ زخمين سان سينگارجندي رهي آهي اهڙين حالتن اندر فوتين جو تعداد وڌيڪ ٿيندو رهيو آهي جڏهن ته تابوت گھٽ پئجي ويا آهن . قصا خواني بازار ۾ ٿيل ڌماڪي اندر 40 کان وڌيڪ فوت ۽ 80 کان وڌيڪ زخمي ڄاڻايا پيا وڃن جڏهن ته قصا خواني بازار جا ڪيترائي دڪان تباه ڪيا ويا آهن ان سان گڏ مسجد ، ٿاڻي سميت ڪيترين ئي گاڏين کي پڻ نقصان پهتو آهي ڌماڪن وقت هر طرف افرا تفري ڦهليل هئي ان جاءِ تي افسوس جي ڳالهه اها سامهون آئي ته جتي اسان کي فوتين ۽ زخمين جي مدد ڪرڻ گھرجي ان جاءِ تي اسان جا اڳواڻ سياسي بيان جاري ڪري ويتر حالتون خراب ڪري رهيا آهن جن کي اهڙي عمل کان پاسو ڪرڻ گھرجي اهڙن واقعن تي سياست ڪرڻ شرم جوڳو عمل آهي اسانکي ٻين تي تنقيد ڪرڻ بجاءِ مثبت سوچ سان اڳتي اچڻ گھرجي ڇو ته اهڙا بيان ۽ اهڙا عمل ملڪ ۽ قوم لاءِ نهايت ئي نقصانڪار ثابت ٿيندا آهن . پنهنجي سياست بچائڻ ۽ چمڪائڻ لاءِ اسانجي سياستدانن کي اهڙن واقعن جو سهارو وٺڻ نه گھرجي اسانکي گڏجي دهشتگردي جو خاتمو آڻڻ لاءِ قدم کڻڻ گھرجن هڪ قوم ٿي اسانکي شر پسند عنصرن سان مقابلو ڪرڻ گھرجي جيڪڏهن قوم وکريل ۽ ورهايل هوندي ته ان جو فائدو دشمن کي ٿيندو جنهن سان هو وڌيڪ مضبوط ٿيندو ۽ کيس دهشتگرد ڪارروايون ڪرڻ جو آزادي سان موقعو حاصل ٿيندو .

گذريل هفتي ٿيل ڌماڪا اهڙي وقت ڪيا ويا جڏهن وزير اعظم آمريڪا وڃي رهيو هو ته چرچ تي حملو ڪيو ويو ، آچر جي ڏينهن جڏهن ڀارت جي وزير اعظم سان ملاقات رٿيل هئي ته ان ڏينهن قصا خواني بازار ۾ ڌماڪو ڪيو ويو . ان کان اڳ جڏهن پاڪستان جو وزير اعظم نواز شريف چين جي دوري تي ويل هيو ته انهن ڏينهن اندر گلگت ۾ چين ۽ ٻين ملڪن سان سلهاڙيل ملڪن جي سياحن کي قتل ڪيو ويو ، آخر اهڙن موقعن جي چونڊ ڇو ٿي ڪئي وڃي جيڪو هڪ سواليه نشان آهي ؟ ان مان لڳي ايئن رهيو آهي ته طالبان پاڪستان جو ٻين ملڪن سان رابطو نه ٿا چاهين نه وري ٻين ملڪن جو پاڪستان سان رابطو ٿئي . ڇا اسان کي جيڪڏهن ڪنهن ملڪ سان رابطا وڌائڻا آهن ته اسان کي طالبان کان اجازت وٺي پوءِ رابطو ڪرڻ گھرجي . پاڪستانين کي پاڪستان تائين محدود ڪرڻ جي سازش ڪئي پئي وڃي ته جيئن پاڪستان شرعي نظام تائين قائم رهي سگھي ۽ ٻين ملڪن جي تهذيب اثر انداز نه ٿئي جنهن ۾ طالبان جو وڏو مقصد نظر اچي رهيو آهي جنهن جي ڪري هو اهڙن موقعن جي تلاش ۾ رهندا آهن جڏهن اسانجا ٻين ملڪن سان واسطا بهتر ٿي رهيا هوندا آهن . پاڪستان کي يا وري ٻين ملڪن جي ماڻهن کي پاڪستان ۾ نشانو بڻائي ملڪ کي بدنام ڪري ٻين ملڪن کان پري ڪرڻ جي سازش رٿي پئي وڃي جيڪا حڪومت جي ناڪامي جي ڪري شر پسند عناصر ڪنهن حد تائين ڪامياب ٿي چڪا آهن جنهن سبب پاڪستان ٻين ملڪن  ۾ حقارت جي نظر سان ڏٺو وڃي ٿو ۽ ٻين ملڪن جا عام ماڻهو توڙي سياستدان پاڪستان اچڻ کان ڪيٻائين ٿا . مسئلا اسان پاڻ پيدا ڪيا آهن غير قانوني قوتون ملڪ اندر موجود آهن ڪيترن گرفتار ڪيل دهشتگردن کي هٿ سان آزادي ڏني پئي وڃي جيڪي واپس وڃي وڌيڪ متحرڪ ٿي حملي ڪري رهيا آهن ان جاءِ تي افغانستان جو ڪردار به مشڪوڪ نظر اچي رهيو آهي . طالبان جو چوڻ آهي ته ڳالهين جو اختيار اي پي سي ۾ شريڪ سياستدانن ۽ اڳواڻن کي نه ڏنو ويو آهي ڳالهين جا اختيار فوج ۽ آمريڪا حوالي ٿيل آهن .

وزير اعظم جي تازن آيل بيانن تي طالبان ڌريون کانئس ناراض آهن جنهن بعد سندن ڪاررواين ۾ تيزي اچي وئي آهي جڏهن ته حڪومت طرفان ڪوٺايل اي پي سي ۾ طئي ٿيل ڳالهين تي عمل در آمد ڪرڻ لاءِ ڪوششون وٺي رهي آهي ته ٻئي پاسي اهڙين ڪاررواين بعد آپريشن کي به نظر انداز نه ٿو ڪري سگھجي ڇو ته حڪومت اهڙي عمل کان بچڻ لاءِ ڳالهين جو دڳ اختيار ڪيو پر طالبان طرفان سنجيدگي جو مظاهرو نه ڪري ڊيڊ لاڪ پيدا ڪيو ويو آهي جنهن  لاءِ حڪومت کي گھرجي ته جيڪڏهن طالبان سان ڳالهيون ڪرڻيون آهن ته جلد از جلد ان عمل کي اڪلايو وڃي ٻي صورت ۾ قوم کي ان عذاب مان ڇوٽڪارو ڏيارڻ لاءِ دهشتگرد ڌرين خلاف جلد آپريشن شروع ڪيو وڃي. ڇو ته جيڪي ڌريون آئين قانون کي مڃڻ لاءِ تيار نه آهن ۽ هڪ آزاد جمهوري رياست ۾ پنهنجو قانون نافذ ڪرڻ چاهين انهن سان ڳالهيون ڪيئن ٿي سگھنديون ۽ ڪهڙن بنيادن تي ٿينديون طالبان پنهنجا مطالبا واضع ڪري چڪا آهن انهن پنهنجي پاليسي ۽ اصليت ظاهر رکي آهي پر ڇا حڪومت جي ڪا پاليسي آهي حڪومت جا طالبان سان پنهنجي عوام جي ڀلائي ۽ حفاظت جا مطالبا آهن ؟ ۽ وري جيڪڏهن طالبان سان ڳالهيون ڪامياب نه ٿين ته پوءِ پاڪستان جي حڪومت جي پاليسي ڇا هوندي ؟ ان جي ڪري حڪومت کي طالبان سان ڳالهين جو انجام سوچڻ گھرجي ۽ پاڪستان جي هر ننڍي توڙي وڏي شهر ۾ طالبان سان مقابلو ڪرڻ لاءِ هر وقت تيار هجڻ گھرجي ته جيئن پاڪستان ۾ مصر جهڙي صورتحال پيدا نه ٿئي .

chemist_mehwish@yahoo.com

Tuesday, 24 September 2013

#PeshawarChurchBlast Attack on minorities attack on talk for peace A column by Mehwish Abbasi on 24 sept 2013 in Daily Awami Awaz - عوامي آواز


PeshawarChurchBlast attack on minorities attack on #Pakistan #Taliban #Peace talk By Mehwish Abbasi


اقليتن تي حملو امن جي ڳالهين تي حملو !

مهوش عباسي

آچر ڏينهن عيسائين جي عبادت ڪرڻ جو وجهه وٺي پشاور اندر ڪوهاٽي گرجا گھر ۾ دهشتگردن پاران ٿيل بم ڌماڪن ۾ 80  جي لڳ ڀڳ مرد، عورتون ۽ ٻارڙا فوت ٿي چڪا آهن ۽ 150 کان وڌيڪ زخمي ٿيا آهن ان ڌماڪن کي طالبان جي جند الله گروه قبول ڪيو آهي . اهي ڌماڪا ملڪ جي سالميت کي نقصان پهچائڻ لاءِ اهڙي وقت ڪرايا ويا آهن جڏهن ملڪ جو وزير اعظم اقوام متحده جي اجلاس ۾ شرڪت ڪرڻ وڃي رهيو هيو  اقليتن کي ان لاءِ ٽارگيٽ بڻايو ويو آهي ته جيئن پاڪستان جي وزير اعظم کان اجلاسن دوران سوالن جي بوڇاڙ  ڪري ملڪ کي بدنام ڪري سگھجي . هي واقعو ان وقت ڪيو ويو آهي جڏهن حڪومت ۽ طالبان وچ ۾ ڳالهين جي لاءِ سوچيو پيو وڃي اهو واقعو ڪري حڪومت ۽ خيبر پختونخواه جي حڪومت جن جي ايجنڊا امن امان جي صورتحال قائم ڪرڻ ۽ طالبان سان ڳالهيون ڪرڻ آهي تن کي طالبان اهو پيغام ڏئي رهيا آهن ته هو ڇا چاهي رهيا آهن انهن کي انساني جانين جي ڪا به پرواه نه آهي ڳالهيون ڀلي ٿين پر هو پنهنجيون ڪارروايون جاري رکندا اهي دهشتگرد انسان ۽ مذهب دوست نه آهن اهي درندا آهن جيڪي پنهنجي اصليت ڏيکاريندا رهيا آهن تنهن هوندي به اسان ملڪ دشمنن کي سڃاڻي نه سگھيا آهيون.

پشاور اندر موجود پر امن مسيحي برادري تي خوفناڪ حملو ڪيو ويو آهي خيبر پختونخواه اندر 5 سالن ۾ 210 وڏا حملا ڪيا ويا آهن جنهن بعد ايمرجنسي واري صورتحال نظر آئي انهن حملن ۾ هي حملو سڀ کان وڏو حملو نظر اچي رهيو آهي . عوام پنهنجي لاءِ امن جي گھر ڪري رهيو آهي پنهنجي جان ۽ مال جو تحفظ گھري رهيو آهي اڄ مسيحي برادري سميت سڀني اقليتي برادرين جو حڪومت کان اهو ئي سوال ٿئي ٿو ته پاڪستان جي آئين ۾ هر اقليتي برادري کي تحفظ ڏيڻو آهي . اها ڳالهه انساني فطرت ۾ شامل آهي ته جڏهن نا انصافيون وڌي وينديون آهن ته پنهنجن جذبات تي ضابطو آڻڻ مشڪل ٿي پوندو آهي جنهن جي رد عمل کان پوءِ نقصان ملڪ جو ئي ٿيندو آهي . پاڪستان جا مسلمان مسيحي برادري تي ٿيل حملن کي پاڻ تي حملو سمجھندي انهن جي ڏک ۾ برابر جا شريڪ آهن . هي هڪ غير انساني واقعو آهي پاڪستان جو هر ماڻهو ڏک ۽ رنج جو شڪار آهي اهڙن واقعن جي جيتري مذمت ڪجي گھٽ آهي.

پوري قوم دهشتگردي ۽ انتها پسندي جو شڪار ٿي چڪي آهي ڳالهين جي نالي تي انساني جانيون مذاق ٿي رهجي ويون آهن . طالبان پاڻ کي طاقتور ۽ جهادي سڏائي رهيا آهن پر هو عورتن، ٻارڙن ۽ پوڙهن تي حملا ڪري بزدلي جو مظاهرو ڪري رهيا آهن اسلام ۽ مذهب جي نالي تي جهاد ڪرڻ وارا انسانن جو ڪو خيال نه رکي رهيا آهن  طالبان پاڪستان اندر اسلامي نظام لاڳو ڪرڻ چاهين ٿا جنهن جي ڪري هو هي سڀ ڪري رهيا آهن شايد انهن کان وسري ويو آهي ته احترام ۽ انسانيت جو نالو اسلام آهي ڪو به دين يا مذهب اهڙي قسم جي جهاد کي بهتر نظر سان نه ٿو ڏسي . پاڪستان کي اسلام جي نالي تي ٺاهيو ويو هن ملڪ کي مسلمانن ٺاهيو آهي شايد ان ڪري هتي اقليتن لاءِ تنگ نظري سبب ڪا به گنجائش موجود نه آهي اهڙي مذهبي جنونيت ۽ ذهنيت جي ڪري اقليتن خلاف جھيڙا ٿين ٿا سندن عبادتگاهن کي ساڙيو ۽ بمن سان تباهه ڪيو وڃي ٿو مردن، عورتن ۽ ٻارڙن کي قتل ڪرڻ سان گڏ ڊيڄاريو وڃي ٿو، ڪيترين جاين تي نفرت ۽ دشمني ايتري وڌي وڃي ٿي جو مرڻ ۽ مارڻ جي نوبت اچي وڃي ٿي  جڏهن ته اسلام اهڙي تعليم ڪڏهن نه ڏني آهي اسلام ته امن ڀائيچاري ۽ برابري جو درس ڏيڻ سان ڪنهن کي به ڪنهن تي برتري نه ٿو ڏئي ۽ اسلام چئي ٿو هڪ انسان جو قتل پوري انسانيت جو قتل آهي، اسلام توڙي هر مذهب ۾ امن ۽ ڀائيچاري جو درس آهي . مذهبن کي رياستي معاملن جي ور چاڙهيو پيو وڃي، اهڙن حملن سان پوري دنيا جي مسلمانن کي نقصان پهچندو.

ان کان وڌيڪ ڪهڙو ظلم هوندو ته هڪ آزاد ۽ جمهوري رياست ۾ ماڻهو پنهنجي عبادتگاهن ۾ عبادت به نه ڪري سگھن. مندر هجي مسجد، گرجا گھر، مدرسا يا امام بارگاهون پاڪستان اندر محفوظ نه رهيون آهن پشاور گرجا گھر حملو اقليتن تي سڀ کان خوفناڪ حملو آهي، هي اها رياست آهي جنهن اندر نه عورتون محفوظ آهن نه وري ٻار ڪير به چاهي ڪيئن به ڪڏهن به ڪنهن به وقت حملو ڪري سگھي ٿو ڇو ته پاڪستان اندر سڪيورٽي تمام گھڻي ڪمزور ٿي چڪي آهي جنهن جي ڪري طالبان جيلن، اسپتالن توڙي عبادتگاهن کي نشانو بڻائي رهيا آهن.

اهڙن حملن جي نتيجي ۾ ملڪ جي بدنامي ٿي رهي آهي، بين الاقوامي خبرن جي توجهه پاڪستان ۾ ٿيندڙ اقليتن تي حملا آهن. پاڪستان کي دنيا اندر بدنام ڪرڻ جي پوري ڪوشش ڪئي پئي وڃي. اي پي سيز ته گھرايون وڃن ٿيون پر ان جو فائدو اڃان تائين عوام کي نه مليو آهي جنهن جي ابتڙ عوام طالبان ۽ حڪومت جي جنگ جي ور چڙهي رهيو آهي. حڪمران هر روز عوام کي سڀاڻي جو آسرو ڏين ٿا پر اهو صبح الائي ته ڪڏهن ايندو جو عوام سک جو ساهه کڻندو.

دهشتگرد پاڪستان جي عوام جا قاتل آهن انهن خلاف ڪريڪ ڊائون ڪرڻ گھرجي انهن کي گرفتار ڪرڻ گھرجي. انهن جي قيدين کي آزاد  نه ڪيو وڃي. پشاور توڙي پوري ملڪ ۾ رت جي راند کيڏڻ وارن سان اڃا به حڪومت ڳالهيون ڪرڻ چاهي ٿي! ڳالهيون ڪجن ته انهن سان جيڪي معصوم جانين جا قاتل نه هجن جيڪي انسانن جا ڏوهاري نه هجن ۽ ملڪ جي آئين ۽ قانون جون محافظ هجن. ڳالهين جو فيصلو ته ڪيو وڃي ٿو طالبان به حامي ڀرن ٿا پر امن خراب ڪري ملڪ ۽ عوام کي پريشاني ۽ خوف ۾ وڌو پيو وڃي.

جڏهن به طالبان ۽ حڪومت وچ ۾ امن لاءِ ڳالهين کي اڳتي وڌايو وڃي ٿو اهڙي صورتحال پيدا ڪئي وڃي ٿي پر ملڪ جي تحفظ ۽ امن لاءِ ڪنهن به قسم جو سمجھوتو نه ڪرڻ گھرجي طالبان جا قيدي آزاد ڪري، پنهنجا فوجي شهيد ڪرائي، معصوم ٻارڙن ۽ عورتن جون جانيون وڃائي حڪومت پنهنجي ڪمزوري، بيوسي ۽ ناڪامي جو صاف مظاهرو ڪري رهي آهي. حڪومت کي طالبان خلاف واضح پاليسي ٺاهڻ گھرجي ڇو ته هاڻي عوام جي برداشت واري سهپ جي سگهه ختم ٿي رهي آهي.